Wi-Fi 802.11n
Wi-Fi Alliance, organizacja przemysłu, która zapewnia interoperacyjność certyfikacji urządzeń 802.11, zaczęła potwierdzać interoperacyjność urządzeń 802.11n w czerwcu 2007 roku. Certyfikacja używa wcześniejszego projektu standardu IEEE 802.11n, draft 2.0. Jest to pierwszy projekt 802.11n wystarczający do osiągnięcia konsensusu przez grupę roboczą 802.11. Ten wewnętrzny projekt grupy roboczej wymaga zgody 75 procent głosujących.
Aby zapewnić większe przepływności (jak miało to miejsce w standardzie 802.11a, b, g), 802.11n wprowadza zmiany podstawowego formatu ramki, który jest używany przez urządzenia 802.11. Ta sekcja opisuje zmiany zawarte w standardzie 802.11n, w tym MIMO, akcesoria radiowe i adresy MAC.
Jedną z technik jest spatial diversity. Gdy więcej niż jeden nadajnik przekazuje sygnał, możliwa jest koordynacja sygnału z każdej anteny, a wtedy sygnał na odbiorniku jest zdecydowanie lepsze. Technologia MIMO: Multipath lub zróżnicowania przestrzennego. W typowych pomieszczeniach, gdzie działa WLAN, na przykład biura, szpitale, magazyny, sygnał radiowy Wi-Fi bardzo rzadko dociera najkrótszą drogą od nadajnika do odbiornika. To dlatego, że jest rzadko “polu widzenia” między nadajnikiem a odbiornikiem.
Każde radio Wi-Fi może wysyłać strumień danych z różnych anten 802.11n. Odbiornik ma kilka anten, a także, własne radio. Każdy odbierany sygnał jest w łączonych z sygnałami z innych anten. Każdy dodatkowy nadajnik lub odbiornik Wi-Fi w systemie zwiększa SNR. Jednak przyrost zysku z każdego dodatkowego nadajnika lub odbiornika zmniejsza się bardzo szybko.
